شماره ۲۶۷ - بازم از زخم خدنگش در دل و جان آتش است

بازم از زخم خدنگش در دل و جان آتش است
ناوک او را مگر چون شمع، پیکان آتش است ۱

خاک را از اشک من پرخون بود دایم کنار
چرخ را از آه من در زیر دامان آتش است ۲

از فروغ او به گرداب خطر افتاده است
کشتی آیینه از موم است و طوفان آتش است ۳

برق آه از حال ما سازد بتان را باخبر
نامه ی آشفتگان همچون نگهبان آتش است ۴

از گلستان تو هر کس گل به دامن می برد
جای گل چون شمع ما را در گریبان آتش است ۵

در جهان پنهان نماند هیچ کاری در لباس
عشق در تجرید همچون در بیابان آتش است ۶

عاشقان را در بساط دل به غیر از آه نیست
این چنین باشد، در آتشخانه سامان آتش است ۷

چون جوانی رفت، مگذر از می گلگون سلیم
باده در پیری چو در وقت زمستان آتش است ۸