شماره ۳۲۸ - آن قدر سوزی که خواهد شعله با آه من است

آن قدر سوزی که خواهد شعله با آه من است
هر زر داغی که دارد عشق، تنخواه من است ۱

در جگر آبم نمانده، گریه را سامان کجاست
آستینم تر ز ننگ دست کوتاه من است ۲

نرگسی بر رهگذار خویش دیدم، سوختم
نوغزال من همانا چشم بر راه من است ۳

نیست آزادی نصیب من، که هرجا می روم
بند و زنجیرم چو فیل مست همراه من است ۴

بس که اخوانند چون یوسف به من نامهربان
گرگ همچون پاسبانان بر سر چاه من است ۵

احتیاجم نیست بر شاهان عالم چون سلیم
در جهان هرجا که درویشی بود، شاه من است ۶