شماره ۳۶۴ - امشب گل شکفتگی ما دو رنگ بود

امشب گل شکفتگی ما دو رنگ بود
نقل شراب، پسته ی خندان تنگ بود ۱

ساقی ز چهره آینه بر روی بزم داشت
مطرب ز پنجه، شانه کش زلف چنگ بود ۲

گل از حجاب لاله رخان حال غنچه داشت
شکر ز خنده ی لب خوبان به تنگ بود ۳

می کرد مدعی به من اظهار دوستی
امشب ستاره پنبه ی داغ پلنگ بود ۴

هر موج کز محیط پرآشوب روزگار
برخاست، چون ملاحظه کردم نهنگ بود ۵

ننمود مرگ هیچ کس از بیم جان مرا
اوقات عمر من همه چون روز جنگ بود ۶

گردد دلم شکسته ز تندی بوی گل
آن روزگار رفت که این شیشه سنگ بود ۷

چون صورت فرنگ، نگاه تو عام شد
رفت آن زمان که عرصه بر احباب تنگ بود ۸

موج شراب، صیقل آن تا نشد سلیم
چون برگ تاک، آینه ام زیر زنگ بود ۹