شماره ۴۱۷ - نوبهار است و جنونم سوی هامون می کشد

نوبهار است و جنونم سوی هامون می کشد
شور رسوایی مرا بر روی مجنون می کشد ۱

زین بیابان، باد دایم کشته بیرون می کشد
زاغ همچون خامه ی نقاش، مجنون می کشد ۲

بس که گرد غم به خاطر دارم از دور جهان
اشک چون مور از دل من خاک بیرون می کشد ۳

از ترازو حال ما را می توان معلوم کرد
در جهان هرجا که باری هست، موزون می کشد ۴

باخبر گردد گر از ذوق نوای بیدلان
پنبه را گوش تو همچون داغ در خون می کشد ۵

سرو اگر همچون تذروش بر سر خود جا دهد
خاطر لیلی به پای بید مجنون می کشد ۶

صد نزاکت می کند در شربت کوثر سلیم
جام می اما به دستش ده، ببین چون می کشد ۷