شماره ۴۴۶ - مژگان من وظیفه ی خوناب می خورد

مژگان من وظیفه ی خوناب می خورد
غواض نان ز سفره ی گرداب می خورد ۱

داغم ز دست لاله که در موسم بهار
دارد شراب در قدح و آب می خورد ۲

بی نغمه ای شکفته نگردد دل از شراب
خرم دلی که آب ز دولاب می خورد ۳

زاهد به خانه جام بلورم به طاق دید
گفت این گل کدو ز کجا آب می خورد؟! ۴

منعش مکن که در نظرش طاق ابرویی ست
آن کس که می به گوشه ی محراب می خورد ۵

حیران اضطراب گل و لاله ام، مگر
آب این چمن ز شبنم سیماب می خورد؟ ۶

آسایشی نمانده ز عقل و جنون مرا
در عشق رشته ام ز دو سر تاب می خورد ۷

مرغی نیم که دانه خور بوستان شوم
از چشمه سار دام، دلم آب می خورد ۸

زنجیر را کشاکش دیوانه بگسلد
زلف تو تاب از دل بی تاب می خورد ۹

مستی سلیم باد حلال کسی که می
در روز ابر و در شب مهتاب می خورد ۱۰