شماره ۵۶۴ - گل ز رخسار تو رنگ و بو به دامن می کشد

گل ز رخسار تو رنگ و بو به دامن می کشد
لاله از شوق تو همچون شمع گردن می کشد ۱

هرچه با دل کرده بودم، یافتم از عشق تو
انتقام سنگ را آتش ز آهن می کشد ۲

در شکست خویش با این عاجزی دستم قوی ست
شیشه ی من سنگ از مشت فلاخن می کشد ۳

خامه ی نقاش را ماند چراغ کلبه ام
کز نشان دود بر دیوار، سوسن می کشد ۴

با حوادث بس که عادت کرده ام در خانه ام
انتظار سیل دایم چشم روزن می کشد ۵

اهل حکمت، چاره ی فاسد به افسد می کنند
از کف پا خار بیرون نوک سوزن می کشد ۶

رفتنم را غیر گر مانع شود از مهر نیست
از محبت کی کسی را خار دامن می کشد ۷

زاهدان را می دهد جامی که هوش از سر برد
از کدوی خشک، پیر دیر روغن می کشد ۸

در پی آزار پاکان است از بس روزگار
جوهری چون رشته گوهر را به سوزن می کشد ۹

هرکه جامی خورد، من دارم خمارش را سلیم
انتقام دیگران را چرخ از من می کشد ۱۰