شماره ۶۴۰ - از غم هرکسی این سوخته تن می لرزد

از غم هرکسی این سوخته تن می لرزد
تیشه بر کوه زنی، خانه ی من می لرزد ۱

دلم از ناله ی مرغان چمن می لرزد
هرکه فریاد کند، پیکر من می لرزد ۲

نفس باد خزان در تو اثر کرده مگر؟
سخت آواز تو ای مرغ چمن می لرزد ۳

جوهر جرأت هر دل ز زبان معلوم است
دلو در چاه چو خالی ست، رسن می لرزد ۴

بس که رسوایی ام آورده قیامت به سرش
چون بری نام مرا، خاک وطن می لرزد ۵

جنبش لاله و گل نیست ز تأثیر صبا
که ز رشک رخت اعضای چمن می لرزد ۶

جامه چون عاریت است آگه ازو باید بود
جان بیچاره ازان بر سر تن می لرزد ۷

پیش او کشته شدن را سببی نیست سلیم
دل چو سیماب ازان در بر من می لرزد ۸