شماره ۷۰۲ - خوش آنکه باده ی ناب است مایه ی هوشش

خوش آنکه باده ی ناب است مایه ی هوشش
سبوی باده به جای سر است بر دوشش ۱

ز گل مپرس که بلبل چه گفتگو دارد
چه ذوق از سخن آن را که نشنود گوشش ۲

چو آب هرچه ببیند کسی درین گلشن
برون چو رفت، همه می شود فراموشش ۳

اسیر عشق ترا دایم از فناطلبی
شود کفن چو علم پاره بر سر دوشش ۴

ز خنده آب حیات لبش به موج آمد
حدیث تشنه لبان باد زد چو بر گوشش ۵

جهان به هرکه زبانی چو شمع داد سلیم
در انجمن نتوانند دید خاموشش ۶