شماره ۶۷ - نیست حاجت خط مشکین عارض جانانه را

نیست حاجت خط مشکین عارض جانانه را
این چمن لایق نباشد سبزهٔ بیگانه را ۱

می رسد زلف کجت را زاد استغفا به خال
کرده یکجا جمع چون زنجیر دام و دانه را ۲

تا قیامت شکوه ز زلف تو دارم بر زبان
درخور شب طول باید داد این افسانه را ۳

از دل ما یعنی از وستگه مشرب مپرس
نه فلک سرگشتهٔ چندند این ویرانه را ۴

گرد باد خاک مجنون را به چشم کم مبین
دشت در دامان خود پروده این دیوانه را ۵

قیمت اشکم فزود از پهلوی چشم سفید
میفزاید پنبه آب گوهر یکدانه را ۶

سیر کن برپای شمع قامتش از برگ گل
در بهاران برگ ریزان پر پروانه را ۷

نشئهٔ دیگر بود با مجلس ارباب درد
بادهٔ ما چشم پرخون می کند پیمانه را ۸

دانه را از قطره های خون دل سامان دهم
تا به دام لفظ آرم معنی بیگانه را ۹

با ضعیفان بسکه خست می کند گردون چه دور
گر رباید از دهان مور جویا دانه را ۱۰