هوش مصنوعی:
این متن شعری از اقبال لاهوری است که به مفاهیم عجز و نیاز در برابر خداوند، صبر در برابر سختیها و امید به فیض الهی میپرد. شاعر از تضرع و زاری به عنوان نیرویی برای رسیدن به رحمت الهی یاد میکند و در عین حال به شرایط سخت خود و دیگران اشاره دارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر دشوار بوده و نیاز به تجربه و دانش بیشتری دارد. همچنین برخی از تصاویر شعری مانند «در خاک و خون غلطیدن» یا «مژگان خونآلود» ممکن است برای سنین پایین سنگین باشد.
شماره ۱۰۶ - به عرش عزتم جا داده است اقبال خواریها
به عرش عزتم جا داده است اقبال خواریها
نماند ضایع آخر فیض ضایع روزگاریها ۱
چو با تیغ تضرع رو به سویم کرد دانستم
که تابد پنجهٔ خورشید را نیروی زاریها ۲
به نام خویشتن گیری برات لامکان سیری
نهی گر پای استغنا به دوش بردباریها ۳
من و در خاک و خون غلطیدن و بیطاقتی و غم
تو و مژگان خون آلود و شغل دشنه کاریها ۴
نماند ضایع آخر فیض ضایع روزگاریها ۱
چو با تیغ تضرع رو به سویم کرد دانستم
که تابد پنجهٔ خورشید را نیروی زاریها ۲
به نام خویشتن گیری برات لامکان سیری
نهی گر پای استغنا به دوش بردباریها ۳
من و در خاک و خون غلطیدن و بیطاقتی و غم
تو و مژگان خون آلود و شغل دشنه کاریها ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
۲۵۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۰۵ - چشم او آشیانهٔ دل ما
گوهر بعدی:شماره ۱۰۷ - به نیروی محبت در کنار آرم میانش را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
