شماره ۳۶۰ - حاجت هر که گذشت است ز حاجات رواست

حاجت هر که گذشت است ز حاجات رواست
دست برداری اگر از سر خود دست دعاست ۱

مهر رویش به دل افزود زپهلوی دو زلف
عکس مه چون دوشبه گشت در آیینه دوتاست ۲

مسلک عشق بود هادی ارباب طلب
جاده هم راهروان را ره و هم راهنماست ۳

نوبهار است و دل بی سر و سامان مرا
چهچه بلبل و خندیدن گل برگ و نواست ۴

ما که چون غنچه زبان و دل ما هر دو یکی است
از تو ای شوخ به ما طعن دو رنگی رعناست ۵

زهر قاتل به مناقش شکرناب شود
هر که او ساخته با عالم تسلیم و رضاست ۶

شکر و صد شکر که چون گرد یتیمی گهر
کلفتی برد اگر ره به دلم عین صفاست ۷

روشن از اشک بود دیدهٔ عاشق جویا
چشم حیرت زدهٔ آینه را آب جلاست ۸