شماره ۴۹۲ - چو یادم ابروی آن ماه عالمگیر می آید

چو یادم ابروی آن ماه عالمگیر می آید
نفس از سینه ام بر لب دم شمشیر می آید ۱

سبکروحان کنند از بادهٔ کوچکدلی مستی
به بزمم از لب پیمانه بوی شیر می آید ۲

به که گسترده زلف او بساط دلفریبی را
که از دلها صدای شیون زنجیر می آید ۳

زفیض بیخودی منظور اهل دید خواهی شد
به گوشم این نوا از عالم تصویر می آید ۴

به روی بوریای فقر با آلایش دنیا
منه پای هوس زین بیشه بوی شیر می آید ۵

چرا منت کش اندیشهٔ بیجا کنی دل را
که از تدبیر آید آنچه از تقدیر می آید ۶

دلم بشکفت زیربار کهسار غم از یادش
از این گلزار بوی گلشن کشمیر می آید ۷

مزاج کودکان در پیری ام چون صبحدم باشد
هنوزم از دهان خشک بوی شیر می آید ۸

چسان بی او به گلگشت چمن راضی شوم جویا
که بر رویم نسیم گل دم شمشیر می آید ۹