حکایت - شکر لب جوانی نی آموختی

شکر لب جوانی نی آموختی
که دلها در آتش چو نی سوختی ۱

پدر بارها بانگ بر وی زدی
به تندی و آتش در آن نی زدی ۲

شبی بر ادای پسر گوش کرد
سماعش پریشان و مدهوش کرد ۳

همی گفت بر چهره افگنده خوی
که آتش به من در زد این بار نی ۴

ندانی که شوریده حالان مست
چرا برفشانند در رقص دست؟ ۵

گشاید دری بر دل از واردات
فشاند سر دست بر کاینات ۶

حلالش بود رقص بر یاد دوست
که هر آستینیش جانی در اوست ۷

گرفتم که مردانه‌ای در شنا
برهنه توانی زدن دست و پا ۸

بکن خرقه نام و ناموس و زرق
که عاجز بود مرد با جامه غرق ۹

تعلق حجاب است و بی حاصلی
چو پیوندها بگسلی واصلی ۱۰