هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، با استفاده از استعاره‌ها و نمادهای زیبا مانند یوسف، شمع، و شکرستان، به بیان احساسات عمیق عاشقانه و روحانی می‌پردازد. شاعر از معشوق می‌خواهد که به او توجه کند و از رنج عاشقان بکاهد. همچنین، به قدرت کلام و تأثیر آن بر جان آدمی اشاره می‌کند.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

شماره ۲۸ - منه بخاک ره ای یوسف آن کف پا را

منه بخاک ره ای یوسف آن کف پا را
قدم بدیده ما نه عزیز کن ما را ۱

تو شمع مجلسی از باده گر شوی سر گرم
جگر کباب کنی عاشقان شیدا را ۲

چون مدعی ببرد کف ز دیدن یوسف
نگاه کن که چه بر دل رسد زلیخا را ۳

به گشت باغ بر افشان چو شاخ گل دستی
به رقص آر سهی قامتان رعنا را ۴

تو را که این شکرستان بود روا نبود
که زهر چشم دهی طوطی شکرخا را ۵

هلک آن لب لعلم که چون سخن گوید
ز آسمان بزمین آورد مسیحا را ۶

کسیکه دید بخوابت چو دیده اهلی
دگر بخواب نه بیند دل شکیبا را ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۳۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۷ - دل زنده شوم چون نگرم سیم تنان را
گوهر بعدی:شماره ۲۹ - تا تو چو شمع می کنی تیز نظر بسوی ما
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.