شماره ۳۹ - که ره دهد سوی آن سایه همای مرا

که ره دهد سوی آن سایه همای مرا
بوصل او که رساند مگر خدای مرا ۱

بظلمت غم هجر از حیات وصلم دور
فغان که خضر رهی نیست رهنمای مرا ۲

سگ توام زکرم جا بکوی خویشم کن
چو در حریم وصال تو نیست جای مرا ۳

چو غنچه تنگدلم رخ نما که همچون گل
شکفته دل کند آن روی دلگشای مرا ۴

نسیم وصل تو کی بر سرم گل افشاند
رسان بدیده غباری ز خاکپای مرا ۵

دمی نمیگذرد در غمت بمن چون ابر
که نیست گریه زاری بهای های مرا ۶

از این سراچه غم شاد کی شود اهلی؟
مگر دری بگشاید از آن سرای مرا ۷