شماره ۴۴ - نبود از عاشقی بیم ملامت سینه ریشان را

نبود از عاشقی بیم ملامت سینه ریشان را
مرا عشق تو رسوا کرد تا عبرت شد ایشان را ۱

بپوش آن شمع رخ ترسم که خوبان از حسد سوزند
حسد داغی است کز یوسف کند بیگانه خویشان را ۲

منه راز دل ما بر زبان شانه با زلفت
چو زلف خود مزن برهم دل جمعی پریشان را ۳

زلعل می پرستان را خبر نبود
چه ذوق از شربت کوثر مذاق کفر کیشان را ۴

زدرد درد آن ساقی دل اهلی است آسوده
جز این مرهم نمی سازد درون سینه ریشان را ۵