شماره ۴۶ - مژده گل چه میدهی عاشق مستمند را

مژده گل چه میدهی عاشق مستمند را
داغ دل است هر گلی مرغ اسیر بند را ۱

دود درون من ترا دفع گزند بس بود
جان کسی چه میکنی دود دل سپند را ۲

چند ز بهر سوزمن گرم چو برق بگذری
سوختم آخر ای پسر تند مران سمند را ۳

مست نه ای، چه می چمد قد خوش تو گویا
جلوه ناز میدهی سرو قد بلند را ۴

تا بتو لاف زد پری کس نگهش نمی کند
دید بلی نمی توان مردم خودپسند را ۵

صید توام مرا کشد غیرت زلف پر خمت
کز پی صید دیگران حلقه کنی کمند را ۶

غم نخوری زسوز من گر چو سپند سوزیم
زانکه زسوختن کجا چاره بود سپند را ۷

فایده یی نمیدهد گفتن درد دل به خلق
هم تو دوا کنی مگر اهلی دردمند را ۸