شماره ۵۵ - به خلوت بهل شیخ دل مرده را

به خلوت بهل شیخ دل مرده را
که دوزخ بهشت است افسرده را ۱

دل زاهد از می کجا بشکفد
شکفتن محال است پژمره را ۲

اگر درد جامی دهد لعل تو
زتریاک به زهر غم خورده را ۳

ز خاکم چو بر داشتی مفکنم
میفکن نهال بر آورده را ۴

مکن وعده از انتظارم مکش
میازار دیگر دل آزرده را ۵

از آن لاله در خون خود غرقه است
که بر داغ دل می درد پرده را ۶

دل اهلی از توبه بی چاره شد
بلی چاره یی نیست خود کرده را ۷