شماره ۵۶ - پس از اجل به که روشن شود نکویی ما

پس از اجل به که روشن شود نکویی ما
گر استخوان ننماید سفید رویی ما ۱

کنون که سنگ ملامت رسید دانستم
که خالی از سببی بی سبویی ما ۲

اگر شدیم چو مجنون فتیله موی زعشق
چراغ شوق فروزد فتیله مویی ما ۳

تو خو و بوی که ای آهوی ختن داری
که رام ما نشوی با فرشته خویی ما ۴

نشان پاکی دامن همین بود ای شیخ
که گریه دست ندارد ز خرقه شویی ما ۵

ستوده ایم چو اهلی تو را به مهر ای سرو
بود که راست شود این دروغگویی ما ۶