شماره ۶۲ - این حسن و ملاحت نگر آن کان نمک را

این حسن و ملاحت نگر آن کان نمک را
کاتش زده در رشته جان شمع فلک را ۱

دامان ملک گرچه نیالود درین خاک
بر خاک نشینان تو رشک است ملک را ۲

از حسرت ماه تو که بر اوج سماک است
صد قطره خون در جگر افتاده سمک را ۳

زان کان نمک ای دل مجروح چه نالی
خاموش که ضایع نکنی حق نمک را ۴

کس راز میان تو گمانی به یقین نیست
ره در دهنت هم نه یقین است و نه شک را ۵

رسوایی من نیست ز سنگین دلی تو
من خود زر قلبم چه گناه است محک را ۶

اهلی است چنان مست توای کعبه مقصود
کز شوق درون گل شمرد خار و خسک را ۷