شماره ۷۷ - چه عقل و دانش و هوشیست بر کمال مرا

چه عقل و دانش و هوشیست بر کمال مرا
که ی برد دگر آن خط برون ز حال مرا ۱

شراب کوثر اگر ساقیش نه دوست بود
حرام باد اگر آن می بود حلال مرا ۲

چو خضر از آب حیات لبت نگردم سیر
اگر حیات بود صد هزار سال مرا ۳

گمان مبر که خیال کس دگر دارم
که جز خیال تو کس نیس در خیال مرا ۴

مرا چه حد که توام یار خویشتن خوانی
سگ توام مکش ای مه ز انفعال مرا ۵

بهل که دود دلم در جهان بر آید سخت
که بی رخ تو گرفت از جهان ملال مرا ۶

فلک چو اهلی از آنم بچنگ بخت نماند
که داد عشق تو صد گونه انفعال مرا ۷