شماره ۹۸ - بی اختیار ماست که دل بیقرار ازوست

بی اختیار ماست که دل بیقرار ازوست
ما را چه اختیار بود از اوست ۱

تا حسن آن پری است چنان بر قرار خود
تنها نه من که هرکه بود بی قرار ازوست ۲

آه این چه نو گل است که در بوستان حسن
چون لاله هر که می نگرم داغدار ازوست ۳

کس را بمهوشی نرسد ناز پیش او
جایی که آفتاب فلک شرمسار از اوست ۴

چون آب دیده هر که نه پاکیزه دامن است
گر مردم دویده بود بر کنار ازوست ۵

خاکسترست از آتش غم دل ولی هنوز
جان مرا بهر نفسی صد غبار ازوست ۶

اهلی تو طالع دل ما بین کزین چمن
گل زان دیگران بود و زخم خار ازوست ۷