هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی از عشق نافرجام، رنج‌های عاشق، وصف جدایی و درد دل سخن می‌گوید. شاعر از عشقی پرشور و آلام روحی خود می‌نالد و با اشاره به نمادهایی مانند لیلی و مجنون، جام جم، و سایه عشق، عمق احساساتش را بیان می‌کند.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه، استفاده از استعاره‌های پیچیده و تم‌های احساسی سنگین، درک این شعر نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد.

شماره ۱۰۰ - به عهد یوسف من کز فرشته افزون است

به عهد یوسف من کز فرشته افزون است
کسی حکایت لیلی کند که مجنون است ۱

اگر چه جام جمی آه از آن دل نازک
که تا نفس زده ام خاطرت دگرگون است ۲

سگ تو واقف بیمار دل ز بیداری است
تو مست خواب چه دانی که حال ما چون است ۳

چو غنچه سینه ریشم به بین و حال مپرس
که شرح زخم درونم ز وصف بیرون است ۴

نواله ستمت قسمت از ازل داریم
نصیبه ازل است این ستم نه اکنون است ۵

زرطل عشق گدا شاه اگر شود چه عجب
که ظل عشق عجب سایه همایون است ۶

چو شیشه گریه تلخی که می کنی اهلی
هزار کاسه چشم از غم تو پر خون است ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۹۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۹۹ - در عهد تو آسوده کس از داغ ستم نیست
گوهر بعدی:شماره ۱۰۱ - نور دو چشم کز برم بریده رفته است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.