شماره ۱۰۲ - چو سوختم از عشق و شستم از جان دست

چو سوختم از عشق و شستم از جان دست
هنوز گریه نمی داردم ز دامان دست ۱

به خاک پای تو ساقی که مردم از حسرت
ترحمی، که تو داری به آب حیوان دست ۲

بده به تشنه لبان جرعه یی که ساغر بخت
چنانکه آمدازین دست می رود زان دست ۳

چو گل ز خون دلم دامنت نشان دارد
در آستین چه کنی همچو غنچه پنهان دست ۴

ز جیب چاک بدیوانگی چه عیب بود
مرا که عشق نمی دارد از گریبان دست ۵

تو یوسفی چه عجب گر زدیدنت چون گل
بخون خویش بود غرقه صدهزاران دست ۶

بیاد قبله ابروی آن صنم اهلی
گشاده اند به حق کافر و مسلمان دست ۷