شماره ۱۱۶ - شمعی که گرم خشم تر از برق لامع است

شمعی که گرم خشم تر از برق لامع است
گر عالمی به جور بسوزد چه مانع است ۱

برگشته است ماه من از مهر من دگر
بازم مگر ستاره اقبال راجع است ۲

با مرغ روح خویش خوشم زانکه چون هما
با مشتی استخوان که مرا هست قانع است ۳

طالع شد آفتاب رخ یار همچو شمع
باید مرا هلاک شدن این چه طالع است ۴

تنها نسوخت خرمن ما برق حسن تو
هر جا که هست لمعه روی تو لامع است ۵

اهلی بقای خویش مجو در فراق یار
زانرو که در فراق بتان عمر ضایع است ۶