هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، درباره عشق، وصال، صبر و فداکاری است. شاعر تأکید میکند که برای رسیدن به معشوق، باید پاکدامن بود، صبر پیشه کرد و مانند شمع سوخت و گریست. همچنین، اشارهای به نیاز به تفکر عمیق و رهایی از خود برای رسیدن به وصال دارد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات مانند فداکاری و سوختن مانند شمع نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۳۱ - گر بدامن گردی از آن رهگذر می بایدت
گر بدامن گردی از آن رهگذر می بایدت
دامنی از دامن گل پاک تر می بایدت ۱
گر امید وصل باشد در قیامت دور نیست
ایکه عاشق میشوی صبر اینقدر می بایدت ۲
ورچراغ وصل میخواهی که افروزی چو شمع
آه گرم و گریه شام و سحر می بایدت ۳
گر دلت خواهد که نور دیدها باشی چو شمع
جان من دلجویی اهل نظر می بایدت ۴
ای که گویی فکر وصل او به نقد جان کنم
راست می پرسی زمن فکری دگر می بایدت ۵
دست از خود همچو طوطی باید اول شستنت
اهلی از لعل لب او گر شکر می بایدت ۶
دامنی از دامن گل پاک تر می بایدت ۱
گر امید وصل باشد در قیامت دور نیست
ایکه عاشق میشوی صبر اینقدر می بایدت ۲
ورچراغ وصل میخواهی که افروزی چو شمع
آه گرم و گریه شام و سحر می بایدت ۳
گر دلت خواهد که نور دیدها باشی چو شمع
جان من دلجویی اهل نظر می بایدت ۴
ای که گویی فکر وصل او به نقد جان کنم
راست می پرسی زمن فکری دگر می بایدت ۵
دست از خود همچو طوطی باید اول شستنت
اهلی از لعل لب او گر شکر می بایدت ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۲۸۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۰ - ای نخل آرزو لب لعلت طبیب کیست
گوهر بعدی:شماره ۱۳۲ - آن شاخ گل که رونق سرو و سمن ازوست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.