هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از زیبایی و تأثیر معشوق بر خود میگوید. او از شاخهای گل سخن میگوید که باعث رونق سرو و سمن شده و دلهای بسیاری را مانند لاله به خون آغشته کرده است. شاعر همچنین از شیرینی دهان معشوق و تأثیر آن بر خود میگوید و اشاره میکند که حتی طوطیهای شکر شکن نیز از او رشک میبرند. در پایان، شاعر از آرامشی که معشوق به او بخشیده سخن میگوید.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از عبارات مانند «غرقه به خون در کفن» ممکن است برای سنین پایین نامناسب باشد.
شماره ۱۳۲ - آن شاخ گل که رونق سرو و سمن ازوست
آن شاخ گل که رونق سرو و سمن ازوست
صد دل چو لاله غرقه به خون در کفن ازوست ۱
شیرین دهان من چو لب یار می گزد
رشک هزار طوطی شکر شکن ازوست ۲
گفتا که خون من به قیامت از او مخواه
تا روز حشر در دل من این سخن ازوست ۳
آسوده ام چو اهلی از آن یار دلنواز
کاسایش دل صد همچو من ازوست ۴
صد دل چو لاله غرقه به خون در کفن ازوست ۱
شیرین دهان من چو لب یار می گزد
رشک هزار طوطی شکر شکن ازوست ۲
گفتا که خون من به قیامت از او مخواه
تا روز حشر در دل من این سخن ازوست ۳
آسوده ام چو اهلی از آن یار دلنواز
کاسایش دل صد همچو من ازوست ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
۲۹۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۱ - گر بدامن گردی از آن رهگذر می بایدت
گوهر بعدی:شماره ۱۳۳ - از نرگس توام نظری ای پسر بس است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.