شماره ۱۴۱ - هفتاد سال شد که دل من در آتش است

هفتاد سال شد که دل من در آتش است
می سوزد و هنوز بدین سوختن خوش است ۱

عیبم مکن که رفت ز دستم عنان دل
من پیر و ناتوان و هوس تند و سرکش است ۲

از بسکه نازک است دل آن بهار حسن
ز آمد شد نسیم سحرگه مشوش است ۳

جانم فدای آدمیی کو فرشته خوست
ورنی به حسن هرکه تو بینی پری وش است ۴

اهلی اگرچه دوست کند جلوه بر همه
خرم دلی که آینه اش صاف و بی غش است ۵