خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این متن شعری است که درد و رنج عاشقانه، از دست دادن و اندوه را بیان میکند. شاعر از عشق، رنجهای روحی و احساسی سخن میگوید و از شهیدان و فداکاریهای آنان یاد میکند. همچنین، تضاد بین عقل و عشق و سقوط در اندوه را به تصویر میکشد.
متن دارای مضامین عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده یا سنگین باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند مرگ و رنج نیاز به درک بالاتری از زندگی و احساسات دارند.
شماره ۱۴۵ - در کوی تو خون دل ما پاک فرو رفت
در کوی تو خون دل ما پاک فرو رفت
بس خون شهیدان که درین خاک فرو رفت ۱
با خون جگر سرزند از دیده چو مژگان
خاری که مرا در جگر چاک فرو رفت ۲
پیش همه کس زهر بود چاشنی مرگ
در کام من این زهر چو تریاک فرو رفت ۳
شب همچو مه چارده پیدا شدی از بام
وز شرم تو خورشید بر افلاک فرو رفت ۴
اهلی که ره عقل گرفت از ستم عشق
در فکر غلط با همه ادراک فرو رفت ۵
بس خون شهیدان که درین خاک فرو رفت ۱
با خون جگر سرزند از دیده چو مژگان
خاری که مرا در جگر چاک فرو رفت ۲
پیش همه کس زهر بود چاشنی مرگ
در کام من این زهر چو تریاک فرو رفت ۳
شب همچو مه چارده پیدا شدی از بام
وز شرم تو خورشید بر افلاک فرو رفت ۴
اهلی که ره عقل گرفت از ستم عشق
در فکر غلط با همه ادراک فرو رفت ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۴۴ - نمود چاک گریبان تنت که نسترن است
گوهر بعدی:شماره ۱۴۶ - گر شد سر ما خاک ره دوست چه باک است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
