شماره ۱۴۶ - گر شد سر ما خاک ره دوست چه باک است

گر شد سر ما خاک ره دوست چه باک است
ای خاک بر آنسر که درین راه نه خاک است ۱

از بسکه بناخن همه دم سینه خراشم
هم خرقه و هم سینه و هم دل همه چاک است ۲

در اشک چو طوفان من افلاک فرورفت
طوفان محبت زسمک تا به سماک است ۳

ای خضر که بر آب حیات است ترا دست
دریاب دل تشنه ما را که هلاک است ۴

از دامن آلوده بود شمع چنین زار
آزاده بود سرو که با دامن پاک است ۵

بی روی تو مه صحبت عاشق فرحش نیست
سرمست تو در بزم طرب غمزده ناک است ۶

اهلی نشد آسوده دل از طارم افلاک
آسایش مخور غم از طارم تاک است ۷