شماره ۱۵۵ - ز بس کز سست پیوندی گهش صلحست و گه جنگست

ز بس کز سست پیوندی گهش صلحست و گه جنگست
مرا از قطع وصل او گرهها در دل تنگ است ۱

نمی گویند یاران شکر وصلش وه چه میدانند
من محروم میدانم که ایشان را چه در جنگ است ۲

چو لعل از حسرت آن لب دلم شد غرق خون آخر
کسی تا کی خورد حسرت دل آدم نه از سنگ است ۳

حریفان جمله محرم در حریم کعبه وصلش
من وامانده محرومم که پای آرزو لنگ است ۴

دل روشن طلب اهلی حدیث خلق کوته کن
به جام جم چه حاجت هر کرا آیینه بی زنگ است ۵