شماره ۱۵۷ - ببین که کار من از غم چه سخت افتادست

ببین که کار من از غم چه سخت افتادست
که دل ز دیده برون لخت لخت افتادست ۱

ز آفتاب تو هر ذره شمع وصل افروخت
چراغ خلوت ما تیره بخت افتادست ۲

چنین که پنبه خونین زداغ ما افتد
عجب که برگ خزان از درخت افتادست ۳

به عشق چاره جان ساز کاندرین طوفان
نه عاقل است که در فکر رخت افتادست ۴

بیار باده که بر تاج و تخت تکیه خطاست
ز باد فتنه سلیمان ز تخت افتادست ۵

کجاست دست دعایی که اهلی از گریه
فتاده است به غرقاب و سخت افتادست ۶