شماره ۲۰۱ - کسی کش بوی آن گل در دماغ است

کسی کش بوی آن گل در دماغ است
ز گلزار بهشت او را فراغ است ۱

مگر آن گل به بستان شد که لاله
ز شرم عارضش در کنج باغ است ۲

چرا روشن نباشد بزم مستان
که شمع روی یار اینجا چراغ است ۳

ز غم باز آن گل رعنا کرا کشت؟
که غرق خون دگر منقار زاغ است ۴

به کشتن هم مگو رستم ز داغش
هنوزم در کفن صد گونه داغ است ۵

گل مقصود چون در جان اهلی است
چه سرگردان صبا در باغ و راغ است ۶