شماره ۲۰۴ - عیب پری مکن که نهان از تو گشته است

عیب پری مکن که نهان از تو گشته است
دیوی که عیب خود بشناسد فرشته است ۱

از باغ بخت سبزه عیشش کجا دمد
عاشق که غیر ملامت نکشته است ۲

گر سر نهم بپای سگت عیب مکن
تا حکم حق چه بر سر مردم نوشته است ۳

ناصح مده ز عشق بتان توبه ام که چرخ
خاک مرا ز عشق نکویان سرشته است ۴

سر رشته امید بدستم کی افکند
چرخ فلک که رشته بختم نرشته است ۵

اهلی اگرچه رخت عدم از درت ببست
دل را بیاد گار در آن کوی هشته است ۶