شماره ۲۱۰ - من که چون شمع ز داغ تو صدم روشنی است

من که چون شمع ز داغ تو صدم روشنی است
گر بگریم ز غمت غایت تر دامنی است ۱

شب چراغ غم دل از در دلها طلبند
ورنه محمود چکارش به در گلخنی است ۲

این چه سحرست که آن آهوی صید افکن تو
خود بخواب است و صدش غمزه بصید افکنی است ۳

آفتابی تو و کس را نبود تاب نظر
مگر آن کس که چو آیینه دلش آهنی است ۴

ای ز جان پاک تر آن لعل می آلود بنوش
کز کمینگاه دلم وسوسه در رهزنی است ۵

همه کس درد دل خود به طبیبان گفتند
قصه درد دل ماست که نا گفتنی است ۶

اهلی از زخم رقیب است ز رحمت محروم
غایت دوستی مدعیان دشمنی است ۷