شماره ۲۳۶ - از لطف اگرچه با سگ خویشت عجب خوش است

از لطف اگرچه با سگ خویشت عجب خوش است
من کیستم که با تو نشینم ادب خوش است ۱

گر کعبه وصال تو نتوان بسعی یافت
ننشینم از طلب که درین ره طلب خوش است ۲

گر بر تو خوش بود غم و اندوه عاشقی
ورنی بهر که هست نشاط و طرب خوش است ۳

من منع صوفی از می و شاهد نمیکنم
با لعل یار ساغر می لب بلب خوش است ۴

صاحب خرد خمار بلا سال و مه کشد
اهلی که مست عشق بود روز و شب خوش است ۵