شماره ۲۳۷ - شمع رخسار بتان خانه ز بنیاد بسوخت

شمع رخسار بتان خانه ز بنیاد بسوخت
هرکه را چشم برین طایفه افتاد بسوخت ۱

شرر تیشه فرهاد دلیلست بر آن
که دل سنگ هم از حسرت فرهاد بسوخت ۲

مرد عشق آن زن هندوست که در کیش وفا
زنده چونشمع در آتش شد و آزاد بسوخت ۳

از تف خون دلم خنجر او سرخ شدست
یاز سوز جگر من دل فولاد بسوخت ۴

عاقبت اهلی دلسوخته چون صید اسیر
آنچنان مرد که بروی دل صیاد بسوخت ۵