شماره ۲۴۰ - تا گوشه چشمی بمن آن سیم تن انداخت

تا گوشه چشمی بمن آن سیم تن انداخت
خوبان جهان را همه از چشم من انداخت ۱

آن نرگس مستانه چو بر گل نظر افکند
خون در جگر لاله خونین کفن انداخت ۲

آزاده برآمد ز غم باد خزان سرو
زان سایه که او بر سر سرو چمن انداخت ۳

گر تا ابد از کوه دمد لاله عجب نیست
زان خون که فلک در جگر کوهکن انداخت ۴

آن دل شکن از عشوه شکست دل ما خواست
بر زلف دلاویز از آنرو شکن انداخت ۵

از خون دل آن سیل که چشم از غم او ریخت
طوفان بلا بود که در انجمن انداخت ۶

طوطی که شکر خنده او دید چو اهلی
سرمست چنان شد که شکر از دهن انداخت ۷