شماره ۲۴۱ - قد طوبی و لب کوثر و خود حور بهشت است

قد طوبی و لب کوثر و خود حور بهشت است
یارب ملک است آدمی این چه بهشت است ۱

جز برق محبت نبود آتش موسی
گر از سر طورست و گر از کنج کنشت است ۲

آن لعل روان بخش بود یا خط نوخیز
یا چشمه آبی که روان از لب کشت است ۳

پیش رخ خوبش که ملک را نمکی نیست
از حسن پری هیچ مگویید که زشت است ۴

خشت سرخم بس بودم بالش راحت
بالین چکنم من که سرم لایق خشت است ۵

این نیز هم از طینت پاک است که اهلی
آمیخته با مهر تو ای حور سرشت است ۶