شماره ۲۴۳ - خونم به جور تیغ تو در گردن خودست

خونم به جور تیغ تو در گردن خودست
هر کس با تو دوست بود دشمن خودست ۱

مستانه سرو ناز تو ره میرود مگر
سرمست جلوه ای خرامیدن خودست ۲

خار ره تو هر که بسوزن کشد ز پا
همچون مسیح خار رهش سوزن خودست ۳

جز تیغ دوست کیست که فریادرس شود
ما را که کار دل همه در گردن خودست ۴

هرگز نظر به خرمن عالم نمی کند
اهلی که خوشه چینی اش از خرمن خودست ۵