شماره ۲۴۹ - آن شمع که پروانه صفت بال و پرم سوخت

آن شمع که پروانه صفت بال و پرم سوخت
هرگاه که در خاطرم آید جگرم سوخت ۱

جز صورت او در نظرم هیچ نیاید
کز یک نگه آن مه، دو جهان در نظرم سوخت ۲

از غیرت اغیار چراغ دل و جان مرد
کرد از رخ خود زنده و غیرت دگرم سوخت ۳

ای شمع شب افروز که ماندی ز نظر دور
باز آی که بی روی تو آه سحرم سوخت ۴

در جان منی هجر و وصالم چه تفاوت
مشتاقی حرف لب همچون شکرم سوخت ۵

من بودم و چشمی تر از ایام و لبی خشک
در خرمنم آتش زدی و خشک و ترم سوخت ۶

گویند که اهلی بخبر باش از آن شمع
تا چشم زدم برق بلا بی خبرم سوخت ۷