هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از زیبایی معشوق و دل‌باختگی خود سخن می‌گوید. او از نگاه‌های دیگران به معشوق گلایه می‌کند و از عشق و فراق خود می‌نالد. همچنین، اشاره‌هایی به مفاهیمی مانند سفر، بیماری، و امید به لطف خداوند دارد.
رده سنی: 16+ این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به‌کاررفته در آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.

شماره ۲۸۶ - چشم همه را بر گل روی تو نگاه است

چشم همه را بر گل روی تو نگاه است
انصاف بده دیده مارا چه گناه است ۱

طوبی چکنم من که خرابم ز قد تو
سرو تو مگر کمتر از آن شاخ گیاه است ۲

مگذر ز وداع من بیمار که امروز
دل عزم سفر دارد و جان بر سر راه است ۳

آن خال ز نخدان که دل من به چه افکند
گر چاه دلم کند خود اندر ته چاه است ۴

گیرم که بر افالک زند خیمه رقیبت
موقوف بیک شعله از این آتش و آه است ۵

گر خضر بسر چشمه حیوان رسدش دست
مارا می کوثر بکف از دولت شاه است ۶

اهلی که غلام تو بود زان خودش دان
گر نامه سفیدست و گر نامه سیاه است ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۴۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۸۵ - تا نشد چون نافه خون، دل بوی دلجویی نیافت
گوهر بعدی:شماره ۲۸۷ - گل نو آمد و ما را غم دیرینه گرفت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.