خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این شعر از حافظ است که در آن شاعر از عشق و رنجهای ناشی از آن سخن میگوید. او از جدایی و درد عشق شکایت دارد و با تصاویر زیبایی مانند شمع، گل، و طوطی، احساسات خود را بیان میکند. همچنین، شاعر از گریه و اندوه خود میگوید و به آه و نالهاش اشاره میکند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از تصاویر و مفاهیم آن نیاز به تجربه و بلوغ عاطفی دارد.
شماره ۲۹۰ - گاه گاهم خانه از برق وصالش روشن است
گاه گاهم خانه از برق وصالش روشن است
لیک تابروی نظر میافکنم در رفتن است ۱
غارت دین میکند مژگان اومن چون کنم
کاندرین ره هر سر مویی مرا یک رهزن است ۲
ایکه پنداری چو فانوس آتشم در پیرهن
شعله ور جانست چون شمعم که در پیراهن است ۳
عارض خوی کرده ات ای گل ز گوهر خرمنی است
چشم از مژگان پرنم خوشه چین خرمن است ۴
طوطی مسکین که چون من بنده خط تو شد
طوق لعل او ببین کش خون خود در گردن است ۵
دامن نیلی قبایی شسته ام از گرد ره
زان سبب صد رود نیل از گریه ام در دامن است ۶
غم مخور اهلی گرت سوزد فلک از داغ دل
زانکه دامن گیرش آخز چون شفق آه من است ۷
لیک تابروی نظر میافکنم در رفتن است ۱
غارت دین میکند مژگان اومن چون کنم
کاندرین ره هر سر مویی مرا یک رهزن است ۲
ایکه پنداری چو فانوس آتشم در پیرهن
شعله ور جانست چون شمعم که در پیراهن است ۳
عارض خوی کرده ات ای گل ز گوهر خرمنی است
چشم از مژگان پرنم خوشه چین خرمن است ۴
طوطی مسکین که چون من بنده خط تو شد
طوق لعل او ببین کش خون خود در گردن است ۵
دامن نیلی قبایی شسته ام از گرد ره
زان سبب صد رود نیل از گریه ام در دامن است ۶
غم مخور اهلی گرت سوزد فلک از داغ دل
زانکه دامن گیرش آخز چون شفق آه من است ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۸۹ - کار از دهان او همه دم بر مراد نیست
گوهر بعدی:شماره ۲۹۱ - ای سبز تلخ این نگه جان گداز چیست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
