شماره ۳۲۰ - سرو بر خاک ره از رشک قد یار نشست

سرو بر خاک ره از رشک قد یار نشست
جلوه قامت او دید ز رفتار نشست ۱

خاک در دیده آن رهرو بی صبر و ثبات
کز ره کعبه بآزردگی خار نشست ۲

تا چو صورت تهی از جان نشود قالب ما
بفراغت نتوان پشت بدیوار نشست ۳

حسن یوسف همه را پرده ناموس درید
بس زلیخا صفتی بر سر بازار نشست ۴

دوش در مجلس ما باد سحر کرد گذار
شمع را گرمی بازار بیکبار نشست ۵

تنم از شوق بتان هیزم آتشکده شد
رشته جان همه در وصله زنار نشست ۶

تو درون آی که تا جان رود از خانه تن
که بسی ماند درین خانه و بسیار نشست ۷

از گران باری تن جان سبکروحان رست
اهلی از زحمت جان نیز سبکبار نشست ۸