هوش مصنوعی:
این متن شعری است که به زیباییهای طبیعت و عشق میپردازد و تأکید میکند که خوشبختی در همراهی با دوست و رضایت از آنچه داریم نهفته است. شاعر از گلها، مرغان، و باد صبا به عنوان نمادهای زیبایی و شادی یاد میکند و اشاره میکند که حتی خار و خس نیز میتوانند برای صاحب نظر خوشایند باشند. همچنین، حسرت دست نیافتن به میوه نخل بلند یار را بیان میکند اما رضایت از دسترسیهای کوچک را نیز یادآور میشود.
رده سنی:
15+
متن دارای مضامین عاشقانه و فلسفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند هوس و می نیاز به بلوغ فکری برای درک صحیح دارند.
شماره ۳۳۹ - گفتی چمن بوقت گل ای همنفس خوش است
گفتی چمن بوقت گل ای همنفس خوش است
وقت تو خوش که مرغ مرا با قفس خوش است ۱
بی روی دوست گشت گلستان چه فایده
گلبانگ مرغ و باد صبا یکنفس خوش است ۲
ای عندلیب هر که بود با گل است خوش
صاحب نظر کسی است که با خار و خس خوش است ۳
حسرت خورم ز میوه نخل بلند یار
دستم نمیرسد چکنم دسترس خوش است ۴
اهلی هوس بمی ز هوای بتان کند
پیر است و همچنان بهوی و هوس خوش است ۵
وقت تو خوش که مرغ مرا با قفس خوش است ۱
بی روی دوست گشت گلستان چه فایده
گلبانگ مرغ و باد صبا یکنفس خوش است ۲
ای عندلیب هر که بود با گل است خوش
صاحب نظر کسی است که با خار و خس خوش است ۳
حسرت خورم ز میوه نخل بلند یار
دستم نمیرسد چکنم دسترس خوش است ۴
اهلی هوس بمی ز هوای بتان کند
پیر است و همچنان بهوی و هوس خوش است ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۲۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۳۸ - در سوختنم آنکه بر افروختن آموخت
گوهر بعدی:شماره ۳۴۰ - مریز بی گنهم خون که جست و جویی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
