شماره ۳۴۴ - هزار سال سفر از وجود تا عدم است

هزار سال سفر از وجود تا عدم است
ولی چو بر سر جان پا نهیم یک قدم است ۱

کسی که از دهنت آب زندگی ره برد
هزار بار بمیرد ز مردنش چه غم است ۲

چو سبزه گر ههه روی زمین زبان گردد
که شرح درد دل ما دهد هنوز کم است ۳

بشکر نعمت وصلت زبان جان باید
زبان ما نه سزاوار شکر این نعم است ۴

کنون که درد مرا جز هلاک درمان نیست
گرم کشی نه ستم بلکه غایت کرم است ۵

تو شاه حسنی و اهلی خراب کشتن خود
به تیغ جور اگر او را نمیکشی ستم است ۶