شماره ۳۵۲ - آن سرو ناز کز چمن جان دمیده است

آن سرو ناز کز چمن جان دمیده است
شاخ گلی بصورت او کس ندیده است ۱

آن نوغزال با من مجنون انیس بود
اکنون چه دیده است که از من رمیده است ۲

با کس نگفته ام غم عشقش مگر صبا
بوی محبت از نفس من شنده است ۳

تلخ است در مذاق دلش آب زندگی
لب تشنه یی که زهر جدایی چشیده است ۴

آسوده دل فریب کمان ابرویان خورد
ما زخم خورده ایم و دل ما رمیده است ۵

طوفان فتنه فلک آبیست زیر کاه
ایمن مشو که بحر فلک آرمیده است ۶

اهلی ز دامنش نکشد خار فتنه دست
هرچند دامن از همه عالم کشیده است ۷