شماره ۳۵۴ - برقی که ز نعل فرس سیم تنی خاست

برقی که ز نعل فرس سیم تنی خاست
آهی است که از سینه خونین کفنی خاست ۱

پروانه صفت آتش غیرت جگرم سوخت
هرگه که از آن شمع بمجلس سخنی خاست ۲

بر محنت فرهاد بسی گریه که کردم
هرجا که صدای طبر کوهکنی خاست ۳

بی باده من امروز بسی تازه دماغم
بویی مگر از جانب گل پیرهنی خاست ۴

حال شب اهلی چه شناسی تو که هر صبح
چون گل ز برت غنچه لبی سیم تنی خاست ۵