شماره ۳۷۲ - در عشق تو تا در غم خویشی ملامت است

در عشق تو تا در غم خویشی ملامت است
از خود چه بگذری همه خیر و سلامت است ۱

مست از شراب عشق بتان شو که جام می
یک مستی و هزار خمار ندامت است ۲

در عاشقی بلاست چه مرگ و چه زندگی
مردن ملامت است و نمردن غرامت است ۳

صاحبدلی که شاد کند خاطری کجاست
جز پیر می فروش که محض کرامت است ۴

صد کشته زنده کردی و کس را خبر نشد
یک مرده زنده کرد مسیح و قیامت است ۵

برما چگونه اهل سلامت گذر کنند
زینسان که کرد با همه خار ملامت است ۶

اهلی بیا که گوشه نشین عدم شویم
کان منزل سلامت و جای اقامت است ۷