شماره ۳۷۹ - ترا صد خوبی و بر هر یکی صد دیده حیرانت

ترا صد خوبی و بر هر یکی صد دیده حیرانت
مرا یک جان و میخواهم شوم صد بار قربانت ۱

قیامت در صباح حشر باشد وه چه حال است این
که در هر صبح برخیزد قیامت از گریبانت ۲

به خونخواهی عنانت را که گیرد آفتاب من
عجب گر روز محشر هم رسد دستی بدامانت ۳

که باشم من که در سر باشدم سودای وصل تو
سگ کویم سری دارم فدای پای دربانت ۴

بود شیرین تر از جان تلخی مرگم دم مردن
اگر پیش نظر باشد مرا لب های خندانت ۵

سرم بادا فدای خاک پای شهسوار خود
مرا جانی بود آنهم فدای دردمندانت ۶

بچشمت ای کمان ابرو نگه گر میکند آهو
بهر مو میخورد خاری ز ناوکهای مژگانت ۷

دل اهلی بنور عشق آبادان کن ایگردون
ک خاک ره شمارد گنجهای ملک ویرانت ۸